गाडी सिग्नलला थांबली..बाहेर बोचरी थंडी..थकलेले डोळे गार हवेने अजूनच पेंगुळले होते. एवढ्यात जाग आली - त्यांच्या गलक्याने. ते की त्या हे स्पष्ट नसलेले सर्वजण. घोळक्यात एकत्र बसमधे शिरले. सर्वांनी साड्या नेसल्या होत्या. कुणी काठपदराची, कुणी मॉडर्न प्रिंटेड. कुणी  केसांत गजरे माळले होते तर कुणी साधी वेणी घातली होती. कुणी छोटासा पदर घेतला होता तर कुणी दोन्ही खांद्यावरून. बहुधा त्यांचे दोन गट बर्‍याच दिवसांनी एकमेकांना भेटले होते. कुणी बसच्या समोरच्या सीट्सवर, कुणी दरवाज्यात अशा एकूण ७-८ मूर्ती. त्यातली एकजण छोटासा पदर सावरत अगदी हलके हलके चालत एका आसनावर बसली. तिला पाहून इतर जणी हसल्या. त्यांच्या भाषेत अखंड बडबड चालू होती. एकीने परिपूर्ण भारतीय स्त्रीसारखा पण भडक नव्हे..शालीन वाटावा असा सगळा शृंगार केला होता..कानात डूलणारे झूमके, केसांचा अंबाडा, हातात बांगड्या आणि व्यवस्थित नेसलेली साडी. ती सर्वात शेवटच्या सीटवर जाऊन बसली. तितक्यात समोरच्या घोळक्यातली एकजण आनंदाने जवळपास ओरडतच तिच्यापर्यंत जाऊन पोचली..सोबत अजून दोन-तीन जणी.

        त्यांची भाषा कळत नव्हती पण भावना कळत होत्या. खूप दिवसांनी गाठ पडल्याचा आनंद..कसा/कशी आहेस?  हे दोन्हीकडून विचारले जाणारे प्रश्न आणि सांगितलेली ख्यालीखुशाली, एकमेकींना चिडवणं  ..सारं सारं पोचलं. स्त्रीत्व..पौरुषत्व..याच्या पल्याड माणूस म्हणून जी आपुलकी..जो जिव्हाळा वाटतो ना तो खूप खूप खरा वाटला. खरं सांगू...विनाकारण गाठी धरून बसणारी, समोरच्याच्या भावनांची कदर नसणारी माणसं  बघून मनाला झालेल्या वेदनांवर नकळत अलवार अनोळखी फुंकर यावी असं काहीसं झालं. स्त्रीत्व-पुरुषत्वाच्या भिंती अहंकाराच्या गिलाव्याने अजूनच भक्कम करतो ना आपण माणसं ! मग कधीकधी असा सहज संवाद अडकतो त्या भिंतींमध्ये. आणि क्षण उगाच..कठीण होतात.

          काही थांबे (स्टॉप) गेले. नंतर त्या दोघी- तिघी बाकीच्यांना निरोप देत खाली उतरल्या. हातातले मोबाईल उंचावून भेटू..बोलू असं सांगत होत्या. अवघ्या पंधरा- वीस मिनिटांत सर्वांचं लक्ष वेधून घेतलं त्यांच्या हावभावांनी नव्हे..फक्त त्या सुंदर संवादाने. गाडी पुढे जात होती तेव्हाही नजरेच्या टप्प्यात आहोत तोवर एकमेकांना लहान मुलांप्रमाणे हात हलवत बाय करणारे ते चेहरे आणि ते भाव खूप निरागस होते. म्हणूनच खूप दिवसांनी मी जेन्युईन..खरं असं काहीतरी पाहून जेन्युइनली हसले. अवतीभोवती रोज बदलत जाणाऱ्या रंगांत हरवायला होतं अशा जगात..आज दिसलेला हा जिव्हाळ्याचा रंग मी कधीही  विसरणार नाही.

-©अमिता

#PMT_Diaries

(PMT - पुणे म्युनिसिपल ट्रान्सपोर्ट)