आले अवेळी भरून 

निळ्या आभाळाचे डोळे 

घट्ट पकडते माती 

लेकरांची पाळेमुळे

काळजाच्या कपारीत 

पाणी मायेचे वाहते 

ऋतू येतात जातात 

ओल उरात राहते 

काळ आला मोठा बाका 

रस्ता क्षणात वळतो 

आला पोटामधी गोळा 

तो का कुणाला कळतो ?

कुणी असती कनवाळू 

कुणी स्वतःमध्ये दंग

सरडा लाजून मरेल

असा बदलू नये रंग 

स्वार्थाचा आड खोल 

परि सदा तो कोरडा 

कसा भरेल त्याच्या काठी 

तुझा न माझा घडा 

प्रेम घागर इवलीशी 

लई मोठी तिची ख्याती 

काठोकाठ भरंल पुन्हा 

जशी करावी ती रिती

चोरपावलांनी जातो कुठं 

उठून पाहे माय रखमा

बाप जगाचा विठूराया

पुसे लेकरांच्या जखमा…

                             -©अमिता  

Note:

कपार- खडकांची रचना/गुहा 

बाका - अवघड 

कनवाळू - मायाळू 

आड - खोल विहीर