सांकव...

माझा जीव घरट्यात
तुला आकाशाचं वेडं
तू गप्प..मी गप्प..
कसं सुटावं रे कोडं?

तुझे पंख मजबूत 
स्वप्न अधीर अधीर 
तुझा वेग सागराचा 
मी हळवा नदीतीर...

तुझ्या करारी डोळ्यांना 
सदा जिंकण्याचा ध्यास 
हार-जीत मज सारखी 
पुरे फक्त एक विश्वास...

भेट पहिलीवहिली
पान-फुलांना स्मरते
हसू विरले हवेत 
सय मनात उरते...

एक झाड..एक फांदी
एक आहे गोतावळा 
तुझा घास..माझा घास 
का वेगळा वेगळा...

सोसून ही पानगळ 
जीव जरी करपतो
खोल अंतरी ओलावा..
कसा..कुठून झिरपतो 

संवादाचा सांकव म्हणे 
मिटवी मोठमोठाले अंतर 
सांजवेळेच्या प्रश्नांना 
कधी मिळेल उत्तर...

                           -©अमिता  

Note:
सय - आठवण
सांकव - पूल (दोन टोकांना जोडणारी गोष्ट)

Video Credit : Namrata Patil

आमच्या मातोश्रींनी लावलेल्या बागेत एकत्र कणीस खाणारी ही जोडी पाहिली..का कुणास ठाऊक..एकमेकांची साथ न सोडणारी पण तरी दोन टोकांना बसलेली ही दोघं/दोघी (माहित नाही! 😊)  मनात राहिली. या कल्पनेतून सुचलेली छोटीशी गोष्ट.